Santichon – chińska wioska w tajskich górach
Fragment podróży dookoła świata – zapiski z Tajlandii.
Niespełna kilometr od świątyni Wat Nam Hoo czekało na nas miejsce, którego w tajskich górach nikt by się nie spodziewał – chińska wioska Santichon. Gliniane domy kryte strzechą, czerwone lampiony, złote smoki, a nawet replika Wielkiego Muru Chińskiego. Wszystko to zaledwie kilka kilometrów od Pai.

Droga do wioski pięła się pod górę tak stromo, że przez chwilę pomyślałam, że czeka nas powtórka z Dalat. Na szczęście nic takiego się nie stało i chwilę później staliśmy przed złotym smokiem i wielkim głazem z chińskimi znakami – wejściem do wioski.
Skąd w tajskich górach chińska wioska z Yunnanu?
Chińczyków w Tajlandii nie brakuje. Wielu Tajów ma chińskich przodków, a w Bangkoku jest duże Chinatown. Santichon ma jednak zupełnie inną historię.

Mieszkają tu Chińczycy z prowincji Yunnan na południu Chin. Wielu z nich to potomkowie żołnierzy Kuomintangu, armii chińskich nacjonalistów, którzy w 1949 roku przegrali wojnę domową z komunistami. Część oddziałów wycofała się wtedy z Yunnanu do Birmy, a w latach 60. osiedliła się w górach północnej Tajlandii. Tajski rząd tolerował ich obecność, bo pomagali mu walczyć z komunistyczną partyzantką.
Przez lata osady byłych żołnierzy kojarzyły się z handlem opium w Złotym Trójkącie. Od lat 80. tajskie władze nadawały im obywatelstwo i zachęcały do porzucenia maku na rzecz innych upraw. W Santichon miejsce opium zajęła herbata, a teraz także turystyka. Dziś w Santichon mieszka około 2000 osób.

Gliniane domy, Wielki Mur i diabelski młyn
Między strumieniami i zielonymi wzgórzami stoją domy z gliny, kryte strzechą. W wielu z nich mieszczą się sklepiki z herbatą, pamiątkami i lokalnymi przysmakami, a w niektórych można wypożyczyć tradycyjny chiński strój i zrobić sobie zdjęcie. Przy wejściu do wioski stała nawet czerwona lektyka, z którą za całe 10 batów można było zrobić sobie zdjęcie.


Byliśmy już po śniadaniu, więc lokalne specjały niestety odpuściliśmy. A szkoda, bo kuchnia z Yunnanu to jedna z głównych atrakcji Santichon. Najbardziej znane danie to golonka wieprzowa podawana z mantou, czyli chińskimi bułeczkami na parze.
Wioska nie wydawała się duża i całość tworzyła sielankowy obraz, w którym życie toczy się własnym rytmem, dalekim od zewnętrznego świata. Domów w części dla turystów było jednak niewiele, a przecież mieszka tu około 2000 osób. Tuż za nią, wśród pól kukurydzy, zobaczyliśmy zwykłe murowane domy z czerwonymi dachami i, ku naszemu zdziwieniu, niewielki kościół z czerwonym krzyżem. Skąd się tu wziął, nie wiemy. W górach północnej Tajlandii od dziesięcioleci działają jednak chrześcijańscy misjonarze, zwłaszcza wśród plemion górskich. Być może to ich kościół, a może należy do części mieszkańców wioski.

Nikt się nami nie interesował i nie próbował nic sprzedać. Byliśmy praktycznie pozostawieni sami sobie. Jakiś chłopiec próbował swoich sił w strzelaniu z łuku do tarczy, a nieopodal ktoś niespiesznie przejeżdżał na kucyku. W jednym ze strumieni pluskał się pies, szukając ochłody i chowając się przed słońcem.



Na terenie wioski stoi replika Wielkiego Muru Chińskiego. Z kosmosu raczej jej nie widać, ale ma swój urok. W murze mieściła się nawet restauracja o – jakżeby inaczej – nazwie „Wielki Mur Chiński”. Dalej trafiliśmy na drewniany diabelski młyn – prostą konstrukcję, którą kilku mężczyzn właśnie wprawiało w ruch.


Z Santichon pojechaliśmy dalej – do parku, który w nazwie obiecywał piranie.
Informacje praktyczne o wiosce Santichon



