Pai na co dzień – rzeka, poranny targ i Walking Street

Po drodze przez 762 zakręty dotarliśmy wreszcie do Pai. Miasteczko jest niewielkie, ale szybko przekonało nas do siebie. Spokojna rzeka, poranny targ, bary z owocowymi shake’ami i wieczorny Walking Street – tak wyglądały nasze dni w Pai.

Close

Psy, rzeka i bambusowy most

Leżenie w hamaku znudziło mi się już po pięciu minutach. Jakże by inaczej – czekało na nas nowe miejsce do odkrycia. Już mieliśmy wyruszyć na rekonesans, gdy drogę zastąpił nam czworonożny komitet powitalny. Banda lokalnych psów uznała, że każdy obcy to świetny pretekst do akcji. Jeszcze o nich opowiem, bo te psy zasługują na coś więcej niż krótką wzmiankę. O nie! Tym razem obszczekały nas, obwąchały i łaskawie pozwoliły przejść przez swój samozwańczy rewir. Droga do miasteczka stała otworem.

Jakoś tak się złożyło, że zwiedzanie zaczęliśmy od rzeki – tej, od której Pai wzięło nazwę. Według legendy w 1477 roku, za panowania króla Tilokaraja z królestwa Lan Na, wojska księcia Si Chaia stoczyły w tej okolicy bitwę z Birmańczykami. W czasie walk uciekły dwa białe słonie króla. Żołnierze znaleźli je dopiero w rzece – i od tego czasu nazywa się ona Pai, od słowa „phlai”, czyli słoń samiec. Si Chai po zwycięstwie dostał władzę nad okolicą.

Dziś Pai to wąska, spokojna rzeczka bez silnego nurtu. Przeszliśmy po niewielkim bambusowym moście i po drugiej stronie otworzył się przed nami widok na góry i lasy. W oddali miejscowi majstrowali coś na wodzie – może nowy pomost? W tamtej chwili nie miało to znaczenia.

Close

Centrum i poranny targ

Centrum Pai jest skromne, ale pełne życia. Ciągnie się wzdłuż kilku ulic z barami, restauracjami i sklepikami z pamiątkami, biżuterią i ubraniami w hipisowskim stylu. Od razu widać, że te kolorowe uliczki czekają na turystów z całego świata. Globalizacja dotarła nawet tu, wysoko w góry: można zjeść kotlet schabowy, włoską pizzę albo słodkiego donuta. Na szczęście są też miejsca z tajską kuchnią – nieco złagodzoną pod podniebienie turystów, ale wciąż lokalną.

Dni upływały nam niespiesznie i mimo zwiedzania miały swój stały rytm.

O poranku Pai było senne i spokojne – każdy zajmował się swoimi sprawami, nikt się nie spieszył. Cieszyłam się, że to nie sezon turystyczny. Miałam wrażenie, że w tłumie ta atmosfera prysłaby jak bańka mydlana.

Codziennie rano chodziliśmy na lokalny targ i wracaliśmy obładowani owocami. Naszym ulubionym odkryciem stał się tamarynd – niepozorny owoc w strączkowej skorupce, kryjący słodki miąższ i twarde pestki. Najlepsze było to, że ten miąższ smakował jak dżem i miał jego konsystencję. Wyobraźcie sobie: gotowy dżem ukryty w fasolce!

Shake’i i wieczorny Walking Street

Popołudniami zaglądaliśmy do kilku barów, które szybko stały się naszymi ulubionymi miejscami na owocowego shake’a albo obiad. Prawie codziennie jedliśmy pad thai w różnych odsłonach – raz klasyczny, z makaronem ryżowym, raz z zielonej papai. Zamiast makaronu były w nim cienkie paski papai z jajkiem, kiełkami i sosem z tamaryndowca – tego samego, którego miąższ tak polubiliśmy na targu. Do szczęścia niczego nam nie brakowało.

Wieczorem Pai zmieniało oblicze. Główna ulica zamieniała się w Walking Street – nocny targ pełen ulicznego jedzenia, pamiątek i kolorowych świateł. Każdego wieczoru próbowaliśmy tam czegoś innego – jakiejś drobnostki prosto z grilla, z kotła albo ze straganu z owocami. Nazw tych przysmaków dziś już nie pamiętam. Turystów było wtedy niewielu, a przy stolikach siedzieli głównie miejscowi. Tam też jedliśmy, bo to zawsze dobry znak. Tym razem obyło się bez żołądkowych niespodzianek – w przeciwieństwie do nocnego targu w Ayutthayi.

Pai jest niewielkie, ale ma w sobie coś, co przyciąga. Choć dostosowało się do turystów, nie przytłacza komercją i nie jest nachalne. Wiem, że dla miejscowych zawsze będziemy przybyszami z daleka. A jednak w Pai poczuliśmy, że choć na chwilę stajemy się częścią tego miejsca.

Choć Pai jest spokojne, okazało się świetną bazą do zwiedzania regionu – i dobrym pretekstem, by z siodełka skutera znów poczuć wiatr we włosach. Nudzić się tu nie sposób. W okolicy czekały na nas świątynie, chińska wioska, wodospad, farma słoni, staw z piraniami, kanion, a nawet pole, na którym rolnikowi rozstąpiła się ziemia – o nich w kolejnych artykułach.